Dziedzictwo Białegostoku – co trzeba zobaczyć

Dziedzictwo Białegostoku – co trzeba zobaczyć

20 sierpnia 2020 Wyłącz przez Sergiusz Kalinowski

Oto trzy miejsca, które warto zobaczyć będąc w stolicy Podlasia:

Rynek Kościuszki

Początki białostockiego rynku sięgają XV wieku. Z czasem wokół spontanicznie powstałego placu, bez jasno określonego planu, zaczęła rosnąć zabudowa. Około 1547 roku, w jego południowo-wschodniej części, na miejscu obecnego klasztoru Sióstr Miłosierdzia, wybudowano drewniany kościół.

W 1706 r. rynek uzyskał swój ostateczny kształt, ale w 1753 r. został zniszczony pożar. Większość północnej części miasta wówczas spalona. Odbudowując Rynek, Jan Klemens Branicki zadbał o harmonię jego zabudowy.

W 1919 r. rynek został nazwany imieniem Tadeusza Kościuszki, a w latach 20-tych przeprowadzono kapitalny remont. W czasie drugiej wojny światowej zniszczeniu uległo całe śródmieście Białegostoku, a także większość zabudowań placu. Po wojnie rynek zrekonstruowano, a w 2006 r. poddano odrestaurowaniu.

Bazylika archikatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Świątynia została zaprojektowana przez architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Trój-wieżowy kościół ma 90 metrów długości i może pomieścić 9,5 tys. wiernych. Dwie z wieży osiągają wysokość 72,5 metra. Jest to główny kościół Archidiecezji Białostockiej, który decyzją papieża Jana Pawła II uzyskał status bazyliki w 1985 roku.

Podwalinom obecnej katedry był renesansowy kościół zbudowany w latach 1617 – 1626. Pod koniec XIX wieku liczba parafian wzrosła do 12 000 osób, podczas gdy w starym kościele było miejsce tylko dla 1 000 wiernych. Katolicy pod carską Rosją nie mogli wybudować nowego kościoła. Uzyskano jednak zgodę na powiększenie starego kościoła parafialnego. W 1900 r. obok starego kościoła rozpoczęli budowę neogotyckiego kościoła, a następnie oba budynki połączono. W dniu 17 września 1905 r. kościół został poświęcony przez biskupa wileńskiego.

Pałac Branickich

Pałac został przebudowany na polecenie Stefana Mikołaja Branickiego herbu Gryf. Wcześniej w tym miejscu znajdował się zamek Wiesiołowskich,róduzyskał posiadłość wraz z posagiem Katarzyny Aleksandry – córki Stefana Czarnieckiego i żony Jana Klemensa Branickiego. W 1726 r. Branicki przekształcili budowle w okazałą, barokową rezydencję.

Przebudową pałacu kierował Johann Sigmund Deybel. Pod jego nadzorem rozbudowano konstrukcję, dodano tympanon i kopuły na wieżach. Deybel jest również autorem głównej fasady. Istniejące pawilony i oficyny połączono z budynkiem głównym według wzoru francuskiego, tworząc skrzydła wokół dziedzińca, który zamknięto bramą zbudowaną w 1758 r. Pierwotnie w ogrodzie znajdowało się około 200 rzeź, do współczesnych czasów zachowało się 18. Ich autorem był m.in. Jan Chrystom Redler, który stworzył dwie dwie monumentalne rzeźby- Herkulesa walczącego ze smokiem i Herkulesa walczącego z hydrą.